Tet-offensief

Doelwitten van Noord-Vietnam tijdens het Tet-offensief

Doelwitten van Noord-Vietnam tijdens het Tet-offensief

Op 31 januari 1968 lanceerden ongeveer 70.000 Noord-Vietnamese en Viet Cong soldaten het Tet-offensief (genoemd naar het Chinese nieuwjaar Tet), een gecoördineerde reeks van hevige aanvallen op meer dan 100 dorpen en steden in Zuid-Vietnam. Generaal Vo Nguyen Giap, leider van het Communistische Volksleger van Vietnam (PAVN), had het offensief gepland in een poging om de rebellie op te hitsen onder het Zuid-Vietnamese volk en om de Verenigde Staten aan te moedigen hun hulp aan het regime in Saigon af te bouwen.
Alhoewel de Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen erin slaagden de communistische aanvallen af te weren, shockeerde en ontzette het nieuwsverslag van het offensief (inclusief de langdurige slag om Hué) het Amerikaanse publiek en holde de steun voor de oorlogsinspanning nog verder uit. Ondanks zware verliezen behaalde Noord-Vietnam een strategische overwinning met het Tet-offensief omdat de aanvallen een keerpunt betekenden in de Vietnam-oorlog en het begin van een trage en pijnlijke Amerikaanse terugtrekking uit de regio.

Doel van het Tet-offensief

Als de viering van het Chinese nieuwjaar was Tet de belangrijkste feestdag op de Vietnamese kalender. In de voorgaande jaren was de feestdag steeds een gelegenheid voor een informele wapenstilstand in Zuid-Vietnam’s langdurig conflict met Noord-Vietnam en zijn communistische zuidelijke bondgenoten, gekend als de Viet Cong. Vroeg in 1968 echter koos de Noord-Vietnamse bevelhebber Giap 31 januari uit als de gelegenheid voor een gecoördineerd offensief van verrassingsaanvallen bedoeld om de patstelling in Vietnam te doorbreken.
Giap geloofde dat de aanvallen het leger van de Republiek Vietnam (ARVN) zouden doen ineenstorten en ontevredenheid en rebellie zouden zaaien onder de Zuid-Vietnamese bevolking waardoor ze in opstand zouden komen tegen het regime in Saigon. Verder geloofde Giap dat de alliantie tussen Zuid-Vietnam en de Verenigde Staten instabiel was; hij hoopte dat het offensief de finale wig tussen beiden zou drijven en de Amerikanen zou overtuigen hun verdediging van Zuid-Vietnam op te geven.

Ter voorbereiding van het geplande offensief lanceerden communistische troepen een reeks aanvallen in de herfst van 1967 op geïsoleerde Amerikaans garnizoenen in de hooglanden van Centraal Vietnam en langs de grenzen met Laos en Cambodja. Op 21 januari 1968 begon het PAVN (Communistische Volksleger van Vietnam) met een massief artilleriebombardement op het Amerikaanse mariniersgarnizoen bij Khe Sanh, gelegen op de belangrijkste weg van Zuid-Vietnam naar Laos. Terwijl president Lyndon Johnson en generaal William Westmoreland hun aandacht concentreerden op de verdediging van Khe Sanh (een slag waarvan het belang werd vergeleken met de gedoemde Franse strijd om Dien Bien Phu in 1954), bereidden Giap’s 70.000 soldaten zich voor op hun echt objectief: het Tet-offensief.

Het Tet-offensief begint

Tet-offensief(1) Tet-offensief(2) Tet-offensief(3) Tet-offensief(4) Tet-Offensief(5)-ARVN Rangers verdedigen Saigon Tet-offensief(6) Tet-offensief(7) Tet-offensief(8) Tet-offensief(9).jpg-luchtmachbasis Tan Son Nhut was een belangrijk doelwit Tet-offensief(10) Tet-offensief(11)-Viet Cong slachtoffers bij de aanval op Saigon
Amerikaanse mariniers in Hué tijdens het Tet-offensief

In de vroege morgen van 30 januari 1968 vielen Viet Cong strijdkrachten 13 steden aan in centraal Zuid-Vietnam net toen vele families hun feestelijkheden voor het nieuwe maanjaar begonnen. Vierentwintig uur later vielen PAVN en Viet Cong srijdkrachten een aantal andere doelen aan doorheen Zuid-Vietnam, inclusief steden, dorpen, overheidsgebouwen en Amerikaanse en Zuid-Vietnamese militaire bases, in totaal meer dan 100 aanvallen. Bij een zeer stoutmoedige aanval op de Amerikaanse ambassade in Saigon geraakte een Viet Cong peloton binnen op het grondgebied van de ambassade alvorens het door Amerikaanse troepen kon uitgeschakeld worden. De stoutmoedigheid van de aanval en zijn initiëel succes verrasten de Amerikaanse en internationale waarnemers die beelden van de slachting uitgezonden zagen op televisie terwijl dit aan de gang was.

Alhoewel Giap erin slaagde voor verrassing te zorgen, waren zijn troepen te dun gezaaid voor het ambitieuze offensief en Amerikaanse en ARVN-srijdkrachten slaagden erin de meeste aanvallen af te slaan en zware verliezen toe te brengen aan de Viet Cong. Zeer hevige gevechten waren er in de stad Hué, gelegen aan de Parfum-rivier 50 mijl ten zuiden van de gedemilitariseerde zone (DZ) tussen Noord en Zuid-Vietnam. De slag om Hué zou gedurende meer dan drie weken voortrazen nadat PAVN en Viet Cong strijdkrachten de stand binnenvielen op 31 januari en gemakkelijk de daar aanwezige regeringstroepen overrompelden en de controle over de oude stadscitadel overnamen.

De slag om Hué

Hue en de Citadel

Hue en de Citadel

In het begin van de slag om Hué voerden Viet Cong soldaten huiszoekingen uit, arresteerden overheidsambtenaren, religieuze leiders, leraars en burgers verbonden met de Amerikaanse strijdkrachten of met het Zuid-Vietnamese regime. Ze executeerden deze zogenaamde contrarevolutionairen en verbrandden hun lichamen in massagraven. Amerikaanse en ARVN troepen vonden bewijzen van de slachting nadat ze de controle over de stad heroverden op 26 Februari. Bovenop de meer dan 2800 lijken waren er 3000 anderen vermist en de bezettingsmacht had vele van de eens zo grote stadstempels, paleizen en andere monumenten vernietigd.

De hevigste gevechten in Hué vonden plaats rond de citadel welke door de communisten hevig verdedigd werd tegen de superieure Amerikaanse vuurkracht. In bloedige scènes gefilmd door talrijke televisieploegen ter plaatse sneuvelden bijna 150 Amerikaanse mariniers in de slag om Hué naast 400 Zuid-Vietnamse soldaten. Langs communistische zijde sneuvelden ongeveer 5000 militairen, meestal door Amerikaanse luchtaanvallen en bombardementen.

Gevolgen van het Tet-offensief

Ondanks de zware tol aan slachtoffers en het falen om een weidverspreide opstand te onketenen onder het Zuid-Vietnamese volk bleek het Tet-offensief toch een strategisch succes voor het DRV. Voor het Tet-offensief hadden Westmoreland en andere vertegenwoordigers van de regering Johnson altijd beweerd dat het einde van de oorlog in zicht was; nu was het duidelijk dat er nog een lange strijd zou volgen. Westmoreland vroeg meer dan 200.000 nieuwe soldaten om een effectief tegenoffensief op te zetten, een escalatie die door vele Amerikanen werd gezien als een wanhoopsdaad. Terwijl het anti-oorlogsgevoel op het thuisfront toenam, argumenteerden sommige van Johnson’s raadgevers die eerst de militaire opbouw in Vietnam steunden (inclusief de toekomstige minister van defensie Clark Clifford) dat de Amerikaanse betrokkenheid diende teruggeschroefd te worden.

Op 31 maart verklaarde president Johnson dat hij de bombardementen op Noord-Vietnam zou beperken tot het gebied onder de 20ste breedtegraad (waardoor 90 percent van het communistisch gebied gevrijwaard bleef) en riep hij op tot onderhandelingen om de oorlog te beëindigen. Tegelijkertijd kondigde hij aan dat hij zich niet zou aangeven voor herverkiezing in November. Alhoewel vredesonderhandelingen nog vijf jaar zouden aanslepen – gedurende dewelke er meer Amerikaanse soldaten sneuvelden dan in de vorige jaren van het conflict – betekende Johnson’s beslissing om een halt toe te roepen aan de escalatie na het Tet-offensief een keerpunt in de Amerikaanse deelname aan de Vietnam-oorlog.

Bron: history.com

Hieronder vindt u een filmpje over het Tet-offensief afkomstig van de website www.history.com

En hieronder een film over het Tet-offensief afkomstig van YouTube

Militaire Operaties

Soldaten van de 1st Cavalry verlaten de UH-1 Iroquois helikopter in de Ia Drang vallei in Vietnam
Lege Amerikaanse artilleriehulzen tijdens de slag om Khe Sanh
Vietcong-slachtoffer na bestorming Amerikaanse ambassade tijdens Tet-offensief
Mariniers onder vijandelijk vuur tijdens de slag om Hué
Slachtoffers van de My Lai massamoord
Amerikaanse soldaten aan de voet van Hamburger Hill
A Shau vallei bezaaid met bomkraters
<< >>

Iconische Foto’s

1963 - Boedhistische monnik steekt zichzelf in brand als protest tegen de Vietnam-oorlog
1968 - Terchtstelling van een Vietcong-gevangene in Saigon - 1 februari
Slachtoffers van de My Lai massamoord
1972 - 8 juni - Kim Phuc slachtoffer van bombardement met napalm
Zeemacht-personeel aan boord van de USS Blue Ridge duwt een Huey-helikopter overboord - 29 april 1975
Laatste Amerikanen en Vietnamezen ontvluchten Saigon - 1975
<< >>