The thousand yard stare

De “1.000 yard stare” is een blik doorheen, een staren verder dan of naar de andere kant van de realiteit.

Het is de blik die alle oorlogsveteranen krijgen na verlengde verblijven in de rimboe en gevechten en houdt over het algemeen verband met een extreme vorm van bewustzijn tijdens de meest verwoestende ervaringen. Vandaag is het beter gedefiniëerd als PTSD, Post Traumatic Stress Disorder.

De 1000 Yard Stare is het onmiddellijke gevolg van PTSD en is wat de gevechtsveteraan onderscheidt van de niet gevechtsveteraan.

Ik dacht altijd dat PTSD iets was waar enkel de potlood-duwers in de achterste linies aan leden en niet wij, gehardde gevechtsveteranen.

Indien je succesvol de basis-marinierstraining hebt volbracht ben je een marinier en zal je altijd een marinier blijven, man of vrouw, geen twijfel mogelijk. Maar gevechtsinfanterist zijnde heb ik wel het lichte verschil gemerkt tussen de gevechtsinfanterist en de andere mariniers die nog nooit het krakende geluid van een 7.62×39 kogel hebben gehoord die langs je hoofd scheert (het is de kogel met je naam erop maar je hebt net je hoofd genoeg bewogen zodat de kogel miste ofwel was Charlie een slechte schutter).

Het verschil is de “Thousand Yard Stare” die voortvloeit uit de stress gerelateerd aan langdurige gevechten.

Ik moet echter bekennen dat voor de marinier die nog nooit een gevecht meemaakte er een verschillende soort stress bestaat, een stress die wij gevechtsveteranen niet kennen of beter vergeten zijn dat we er ooit ook mee te maken kregen.

Marinier worden was het gemakkelijke deel. Marinier zijn vergde voortdurende inspanningen. Mariniers zijn altijd de eersten om te vechten. Iedereen die bij het marinierscorps komt, ongeacht het tijdperk, heeft een kans van 1 op 3 dat hij of zij ooit in een gevecht zal terechtkomen, en vandaag is die kans dicht bij 100%.

De basistraining voltooid hebbende en voor de eerste maal begrijpende wat het echt is om een marinier te zijn en wat er van jou verlangd wordt was één van de grootste problemen alvorens aan een gevecht deel te nemen de steeds aanwezige vragen: hoe zal het zijn in het gevecht, zal ik het overleven, wat kan ik verdragen ? Al deze vragen werden voor ons, gevechtsveteranen, reeds beantwoord. Ik ben één van de gelukkigen: 3 Purple Hearts en een Bronze Star, ik heb geen vragen meer. Maar in kan me herinneren dat in Vietnam, bij een van de zeldzame keren dat we naar de achterste linies mochten voor R&R (rust&recreatie), de kerels in de achterste linies het echt goed  hadden, of althans zo leek het.

Maar eens je echt aandachtig ging toekijken zag je een gelijkaardig staren, maar om andere redenen. Ze hadden andere zaken meegemaakt die ze dienden kwijt te raken. De gevechtsveteraan controleerde eigenlijk beter zijn realiteit dan de ondersteunende troepen in de achterste linies en de helikopter-bemanningen. Er was veel meer dat de gevechtsveteraan kon doen om zijn overleven te bewerkstelligen.

Wanneer een gevecht begon hadden wij opties, we kozen de best aangewezen manier om de vijandelijke bedreiging te elimineren en een positief resutaat te bekomen met een minimaal verlies aan mariniers. Berekening, brute kracht en geslepenheid redden vele mariniers.

In de achterste linies was er veel minder kans dat je van man tot man kwam te staan met Charlie maar de raketten en mortieren waren een permanente bedreiging en je persoonlijk overleven was altijd aan het toeval overgelaten.

Wanneer sappeurs MAG 16 aanvielen in oktober 1965, werd luchtmachtpersoneel opgeblazen in hun tenten; ze hebben nooit geweten wat hen overkwam en hadden geen kans om te reageren. Na 3 nachten van aanvallen door sappeurs werd Lima 3/3 opgeroepen om de basis te beveiligen. Gedurende 4 weken bouwden we verdedigingsposities, plaatsten we prikkeldraad, legden we  trip flares struikeldraden) en mijnen (claymores).

We deelden s’nachts onze bunkers met het grondpersoneel van de basis, trainden hen om het van ons over te nemen als we vertrokken. Op een nacht zaten we allemaal voor onze bunker toen een trip-flair afging en de twee leden van het grondpersoneel in een flits achteraan in de bunker doken. Mijn schutter en ik zaten juist rechtop om te zien wat de trip-flair had doen ontbranden, hopende dat het Charlie was maar het was slechts een uitgehongerde hond op zoek naar eten.

Met drie rijen van driedubbele prikkeldraad en trip flairs overal was het zeer moeilijk om binnen te geraken zonder gezien te worden maar deze twee mariniers hadden geen ervaring en hadden schrik van wapens en ook zij hadden last van PTSD. Het vroeg enkele nachten van wacht lopen voor hen om te kalmeren en om de switch af te zetten en toen we vertrokken waren ze bijna even gehard als wij.

Mijn broer vloog met CH-47 toestellen in 69 & 70. Hij bestempelt zijn jaar in Vietnam als twee zeer abstracte werelden verweven in één. Achter de linies en gevechtsmissies. Ofwel vloog hij, naar een opdracht ofwel vloog hij van de opdracht naar de veiligheid achter de linies. Hij heeft nooit een lijf-aan-lijf gevecht meegemaakt, heeft nooit alleen op wacht gestaan in het midden van de jungle en heeft slechts één bevestigd slachtoffer gemaakt en als resultaat van deze sea-saw levensstijl kwam hij erg gefrusteerd naar huis. Hij had niet de Stare maar hj leed heel zeker aan PTSD.

Ik bracht de meeste tijd van mijn jaar door in het veld, op de grond slapend en C-rantsoenen etend, met de steeds aanwezige dreiging van gevaar wat een beetje tijd vraagt om aan te wennen. Ik ook had de 1000 Yard Stare maar die hadden we allemaal na onze eerste keren in het gevecht maar ik dacht dat ik mijn Vietnam-ervaring intact had overleefd; maar na 2 mislukte huwelijken, verschillende problemen op het werk en een serieus alcohol-probleem realiseerde ik me dat ook ik leed aan PTSD.

Ja, er is inderdaad een subtiel verschil tussen degenen van ons die een gevecht meegemaakt hebben en degenen die het niet meemaakten. Voor mariniers die nog geen gevecht meegemaakt hebben zijn het juist een paar onbeantwoorde vragen die ons scheiden.

Het marinierscorps maakt mariniers, een gevecht maakt van mariniers helden !

En elke gevechts-veteraan is een held !

Semper Fi,

Bob Neener

Golf 2/9 Lima 3/3

Bron: 3rdmarines.net/thousand_yard_stare.htm

Militaire Varia

Vat Agent Orange
Het embleem en motto van de tunnelratten
Fietstransport langs de Ho Chi Minh route
1972 - 8 juni - Kim Phuc slachtoffer van bombardement met napalm
1000 yard stare of blik op oneindig
The Wall in Washington D.C.
M-16, hét Amerikaanse infanteriewapen uit VIetnam
<< >>

Iconische Foto’s

1963 - Boedhistische monnik steekt zichzelf in brand als protest tegen de Vietnam-oorlog
1968 - Terchtstelling van een Vietcong-gevangene in Saigon - 1 februari
Slachtoffers van de My Lai massamoord
1972 - 8 juni - Kim Phuc slachtoffer van bombardement met napalm
Zeemacht-personeel aan boord van de USS Blue Ridge duwt een Huey-helikopter overboord - 29 april 1975
Laatste Amerikanen en Vietnamezen ontvluchten Saigon - 1975
<< >>